Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hayatın köprüsü olunca insan
olmadık işleri yapar mı yapar
ömrünün törpüsü niçine nisan
ilmedik eşleri kapar mı kapar

uzaklaştım sanır gelişine bak

haybeye kömür aldı
başkasına satacak
heybeye ekmek doldu
doğalgazda yutacak

trilyonlarca çekip

hambat ova geniş düz
sığamadık daraldık
yarısı bal yarısı tuz
yığamadık derildik

yolları çok yolsuzuk

yelağzında gülüyordum
nerelere götürmemiş ki
yok efendim neler neler
ağzım kulaklarımdaymış

gördün müydün gözünle

ağırlığında sürem
gözlerinde ustaydı
esini yele verem
sözlerinde sesteydi

güz tufanına düştü

elediğin elekten savrulduğumdan beri
dağları dağlarla vur ezilesin demeden
çağları çağlarla bur üzülesin yemeden
çekilesi felekten kavrulduğumdan yeri

diken oldu battığı yerlerde kanım akar

önünde iki anakara
boğazda düğümlenir
barış dileğiniz
hava bulutlu inadına
ayda yok yıldızlarda
çekilmişler sahne ardında

nerede kaldı
çocuksu yıllarım
geçti gelmez
içti dolmaz

dudunu topladığımız

nedensiz cana kıyımdır
gözlerden ok batışında
korkudan mı sıfırlanır
sözlerden çok atışında
……………….öyküler anlat
gerçek olsun yalansız yalın

bağında üzüm bitti
dağında özüm gitti
çiçek bahçesindeyim
çağında sözüm yitti

evinin önü darı