Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yalnızlık dem kurutur
dokunadurmasın tan
mor zambakta unutur
sokunadurmasın can

annen yürekten sıcak

sarılmadan dünyaya
senden neler doluyor
dalarsa kaldın yaya
hey anneler n’oluyor

ağrı yağrında çoksa

içime doğduğu belli
ölüm geldi yarım gider
ne edeyim bundan kelli*
ölüm geldi dirim gider

bir kere ağlayamadım

kalabalıkta bildiğini okudu
biraz şişindi bilinmezlik dokudu
bıkkınlık verdi kin doldurdu gözüne
göğsünü gerdi memleket çocuğuydu

gürledi erken ardı gelmeden boşa

Ağlarken yaşlanmayın
Gülün genç yaşınızda
Niyetlenmek erken
Diyet için
Sevide döngel olmamalı

düşlerinde bari gel
çatılmadan üstüne
ki arada var engel
katılmadan üstüne

ne yapar çifter elti

ayazı değer dudağına
kırmızıya çalmış kulağı
bir ağıt gibi mırıldandığı
hüzzama bandırılmış

beyazı değer gözlerinin

ayağın almadık taş
başına gelmedik iş
olamaz dediğinden
kışın ağrımadık diş

düş Ankara yoluna

ardılır böcek
parmağının ucundan
uçacak mıdır

özdeğine ses
pırpırlanışın ebru

name yazdım dizerek
armağan kalsın size
incecikten süzerek
armağan kalsın size

dik duran dağlar taşlar