Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

birden durdu köyün genci
zehir zemberek kan ağlar
köyden yanda kör dilenci
sürümden gelince bağlar

korkulardan korkaksan

gece yastıksız yorgansız
ipsiz urgansız gece
yattılar salda gölü kıyısına
çocukların yanakları
gül kurusu pembe

fısıldayış yumuşaklığında
yumuşacık topraktan
ayak izlerime gizleniyor
ay ışığı

gidiyorum

garipliğimiz
içmeden esriğiz

verdiğimiz söz
uçar unutulur
unuttuğumuz anda

kolay da değil çavuş
geçinebilmek şimdi
istersen orda savuş
geçinebilen kimdi

ucun ucuna kadar

unutmuştu adını
baktı resimlerine
gelecekle yarını
aktı mevsimlerine

ilkbaharları geldi

gözüme bak
sözümü dinle
seviyi anlat
demlende gel

derde em

bunca yıl(33) sonrasında
geldim sana istanbul
nisan son haftasında
geldim sana istanbul

en sonunda ulaştım

Sevi sevgi hep var
Sevmeyeni de hanzo
Tinindeki çığlıklar
Çıvmayanı da hanzo
Yürekleri dökülmüş
Harap olmuş yıkılmış

izde kalan
konular konuklar canlılık tüter
ailece
ocakbaşında
hazır harlanmış ocak
islice