Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hüzün düşünce
akşam rengi zifiri
ay pencereden
ışıyınca safiri

saksı düşünce

kuraktı bahar
dönencesi ayrılık
iki yanı har
gönlündedir sayrılık*

düşü buz keser

yorgun dudaklar
bal olmuş hecelenmiş
sevdalı yürek
lal olmuş gecelenmiş

gönül ağacı

inen bulutla
birden karardı yüzün
öyledir biraz
gülecek olsan düşer

yetişti hüzün

yaktığına kaldı öze düşen nem
uğradığım yerden bulamadığım
baktığına daldı söyle bir tanem
gözünden dolamadığım

çığlığım duyulmaz ortalıktayım

hüzünde yunar yüzün
ayrılığında esrir
kana çekilmiş özün
erir yürekte erir

yaşamanın ucunda

hüzün dolar dinerse
üşünmeden gir eve
göz demine binerse
düşünmeden göreve

aktı yaşınla

bağında gonca açar
sürem boyunca uçar
terler kokunca saçar
hüzün dolar yüreğe

ay ışığında seyir

hangi bağlama
yazdı güzdü derken
arar ezgiyi
dudaklarda dökülen

garip hüzzamla

adı gizli değil ki
bileti kesilmeden
yolculuğa meyil ki
yelinde esilmeden

kuruyan gazel olur