Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yalnızlığında
karlı yollardan gelen
çocuk oyalan

düş ülkesinde
kasabanın kıyısında

yoksun
sırtımda kambur
varlığında
inliyor tambur

yalnız gecelerde

koptuğu an külrengi
yüzünde kalan resim
öfkeden alt üst dengi
sığmadı kısık sesim

soluduğu yüzden tik

dağlanmış yüreğime
umutlardan karardı
yağlanmış çorağıma
bulutlardan yarardı

deniz kokar sevdası

ay ışır yelde
gece zıkkım karası
iki el belde
iki büklüm yarası
umar hüznüne asi

samur kürkünde
koca oğlana benzer
demir çarkında
delik bir hana gözer

sevdiğine dök

bilemedim ki
bilemezken kendimi
sana bileyim

göremedim ki
dilde engin denizi

severdin deli gönlüm
dalgalı durgun şimdi
seherden yeli gönlüm
salpalı yorgun imdi

sesinde sırmalı saz

nemlenmiş etli dudaklarındaki yemişlerle
renkli çok değişik güllerle güneş giibi sardığın
kollarda mutlanmış kuşun olmalıydım

sevinçli yağmur damlalarıyla güzel seher göğünce
yürekten bağlı sıcacık bahçeden düşlüyorum

sana geldim sevgili
yürekten severekten
dudaklarında mor gülüşün
aklından geçenleri
çıkar bir daha düşün