Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kara gözleri eser
dağılır içten efkar
tutar yolları keser
yığılır içe bakar

gülümsesen barışır

acısından bir ölüp
bire dirilen kumru
sevincine sökülüp
yere girilen kumru

ürkekliğinde belli

kara toprağın üstü
yağmurcuk doyunca sor
ağaç dalına astı
tomurcuk koyunca kor

sarnıcında yankılar

kumru gibi yan yana
yalnızlığından sestir
süreminden kayana
al baharların kestir

kanadına sımsıcak

kumruların sokuluşu
birbirinde sımsıcacık
sevdasında yok oluşu
çığlığındadır sığırcık

öyle çığrışır üst üste

sağdan geliyordu
kumrunun ötüşleri
soldan da geliyordu
öteki kumrunun ötüşleri

bu kez soldan başladı

keşkeyle biter ömür
ilmiklenir pişmanlık
tutabilsem zamanı
gecede kalsa gölgen
temmuza askı kalsa

kumulunda taşı yok
haşhaş tanesi gibi
gölgenin ataşı çok
yangın hanesi gibi

yüzüne döndüresi

dağları kaynayan su
dinlendirir uykusu
kara doyunca başın
kalmaz sevi korkusu

yaratana koşunca

kulağını açsaydın
duyacaktın sesimi
uzağına kaçsaydın
koyacaktın esimi

yağmura iner mavi