Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

koktu karanfil ezilmişliğim incecik
ışık içinde gülüşlerin
kucağımda serpintileri
mutlusun ya yeter
yoktu ay parlağında gencecik
aşık arasında gelişlerin

el varmaz yazmaya acı çökünce
kol atılmaz olur yıkımda olur
gözünden sızmaya nice dökünce
sal atılmaz olur yıkımda olur

ocaklar yıkılır ciğer bağından

yürekten:
efeyim der övünürsün
alanlarda görünürsün
bre ozan sen kör müsün
benden özge yiğit mi var

ayaza duran sürem
alışmış alıştırmış
anla dönüşür kürem
çalışmış çalıştırmış

sensizliğinden uzak

düşlerime demledin
üşüdü dağım taşım
gözlerime nemledin
yaş idi ak gözyaşım

duvar oldu karşıma

ayazından çitişti
güze döküle gider
o yazından bitişti
düze söküle gider

acırından donarım

yaşaması zorluğun
ürpertir hoşluğuna
aşaması morluğun
serpil nahoşluğuna

uzağından yakınca

ayaz kalan yanımızdın
yaşanırmış aşk naz ilki
gözden yaş sildi acıdın
kuşanırmış kurnaz tilki
yüreğinden sökebilsen
gözlerinden dökebilsen

ayağına su
başına gök değmeli
acı doğrayıp
taşına yok delmeli

sen geldiğin an

ayağında çorabı
karaca zeytin gibi
yalnızlığın şarabı
zehir nikotin gibi

ayağında yemeni