Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

üşürken terli
kokusuyla akşama
süründü gönül
güzelliğin acıma

üveyik kondu

güne karşın kar yaz kaçkını ağaçlar
yağmaktadır ya o kadar da kocaman

ne küçük ne dar ey alaca karanlık
yaşadığımı bilirsiniz ey tanık

siyah beyaz televizyonda
görüntü gibi
bir gelip pir gidiyorsun
düşlerimi de ele geçireli

dayak yemişim gibi

üşüdü elleri
yaz gecelerinde

dünyanın her yanında
öldürülenlerin içinde
nasıl üşümesin elleri

buz gibi hava
gök çakır yıldız
üşüdüm yar
acı poyraz yeli değdi tenime
ısıttığın yanlarım yalnız şimdi

üşüdüm buz kesiyorken
kârım yaya yürümemde
poyraz zehrin esiyorken
ayağımdan sürümemde

avcı olmak vardı canda

unuttum seni
kendime us tokmağı
gör dinleyeni
sendedir can kulağı
bendedir ben ulağı

sokağın tozu
atölyenin tozu işlemiş
üstümüze

gökyüzüne bulutlar doluştu
kokusunu saldı yağmurla gülüştü

mor gülümseyişinde
iklim baharla döner
hüznünü sevişinde
süremle yanar söner

doğduğu toprağına

üstün çamurlu
silkeledi içeri
hava yağmurlu
şemsiyeydi geçeri

aydın bilirdim