Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kimi menekşe
kimileride güldür
ustadan çıkmış

ağladıkça közdür dinler gözüktü
gelir geçer dese durmasın ustam
dağladıkça sözdür güler büzüktü
kulağından sese burmasın ustam

yakından değilse uzaktan yorar

uslanmamış haylaz dabış gelirdi
durgun yüreğinden yeller esince
yalanmamış yallaz gabış belirdi
vurgun yüreğinden eller sesince

kucaklanmamışsa sazı seslemez

ürker mi sevdalım
feleğin aykırılığına inat
yangın yerinde kül olsak ne çıkar
söylenmedik sözlerin
söylenmesi gerek şimdi

ürküntü duyduğu kıyı
öfkenin eğrimlerinden
doldurmuşsanız rakıyı
yıkınca değrimlerinden

dönüp dolaştım izine

bulutun arasından
sızıntılarda görür
akçadır karasından
kazıntılarda yürür
zemheriden beri su yürümüştür dala
yavaşça kızarmağa başlar kabuk

unutursan
anımsamam ne değiştirir
düşlerle anmam
yanıma taşır mı seni

unutursan

ne kadar ağlasamda
unuturum çabucak
yürekten çağlasamda
unuturum çabucak

ellerime doladım

usa düşüren
gülümseyen yüzündü
bakışındayım
dolumsayan hüzündü
derin düşen sözündü

gizemin boşluğuna
yarasa çığlığın kuş
düğümü hoşluğuna
yarasa sağlığın uş

ayrılığın sezginden