Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yoksunluğunda kısık
suskunluğumda öyle
tümcesiz özlem asık
tutkunluğumda böyle

tümden esen yelinden

yöneldim sese
sustukça susa kaldı
kimsecik yok mu
yoksa düşe mi kaldı

bunaldım sise

kaleden
ırmakları çevirsen
alevlere
söner mi yanan yeri
tezden
sıçramadan

karanlığa çökünce
mengenededir yürek
yalnızlığa dökünce
düşlerinde engerek

karasevdaya tutsa

gözünden okunur hüzün
ayakları ileri gitmezken
gül dokunur mu akşama
seherinde bülbül ötmezken

sustukça dolarsın

neredeysen orada
yüreğine değen her imge
atınca kan basıncında
mavisi solsa da
özdeş düşün çocukları

gülen bulut güledursun
sevincimizden ortaktır
karam bulut öledursun
ıslar yüzü yumuşaktır

yol çıkmıyorsa yokuşa

yolculuğum tez geçer
sıkmam kendimi canımı
düşe dalarım bir an
gözüm bakarak dalarım
güz gelende

yol ağacını sayardı
uzaktaki kayalara bakar
yan yana belki de çok öteydi
yele taratırdı saçını
parmaklarını akıl etti sonra

gök çanağına tılsım
yağmura bulaşınca
eylemine katılsam
ıslandık dolaşınca

sicim olur iplenir