Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yanacağım ya
alaca şafaktayım
yosun kokulu
düşler yıkayacağım

anacağım ya

sacından tuzak bize
günaşığından bakın
gelinmesin göz göze
ün kaşığından yakın

nasıl olur yaşanmaz

gözümü sende açtım
toprak sinmiş üstüne
geldiğin yollardayım
yeşil kokar gözüne

sabahın maviliği

ılıkça yelleri eser
yar yok yanımda
dalgası düz saçları
savrulurken bekler yüreğim

acılarım durmuyor

acıdan titremedim
uykusuz gecelerden
dost edinseydim kendime
yalnızlık koymazdı bu denli

acıdan kahretmedim

gökten dökülüp
iplenmiş yağmur
saçlarıma benzer
ışığı gözlerinde

sözcük dalgaları

diline dolanmış an
yalnızlığına susar
yüreğinde bulanan
yalnızlığına basar

bir beni bir de seni

tohum düşer toprağa
yağmurlarla ıslanır
filizlenir yaprağa
yeni bir güne seslenir

ısınırken büyüten

kül rengine dönünce
yalnızlığından ekler
gözünde fer sönünce
yalnızlığından bekler

boynu altında kalsın

alından şafak sökerken
kuşlara birlik sekerken
yalnızlığından uzaktan
ipincecik tel çekerken

her süremde yaşanır sevda