Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sığınılacak koy bulursan
gelirsen yanıma
soracağım seni
dinime imanıma

leyleğin yavrusunu

baharın çim kokusu
sıyırdı mı hurcumu
ayrılığın korkusu
sıyırdı mı ucumu

elemi verdim yele

avucundaki üşüyen kentlerde
avuçlarında sende mi üşürsün
çığlığındaki dolduğu bentlerde
ay uçlarında umudu düşürsün

ayrılığından aydınlıklar doğar

bir ömrü eğen
acıların yumağı
bakınca değen
yazdan kışa çomağı

kara kazanı

sis içinde kalmış resim
dudağından dökülmemiş
can dağlayan düşlerim
odağından sökülmemiş

gözlerinden zindan olur

anlasaydı behey sersem
aşınarak dağdan gider
çınlasaydı kulağında
taşınarak bağdan gider

varsa yoksa çal oynasın

nemin sıcak ayında
bilinmezliğine mi
susar canlı yayında
silinmezliğine mi

yıllar öncesine gel

sisli akşamda yaşanılan gerçekti
dokunan elde buz soğukluğu çekti

ses ihtişamda duyuların yarası
kesilen yelde iki baca arası

siteminden edeceksin
fesleğenine yanarak
çilesinden sökeceksin
suya sabuna konarak

arayacaksın adamı

deli dalgaların kıyılar döver
sevi yangısına umarın var mı
yüreğinde kanım cananı sever
sevi yangısına umarın var mı

dağlarının sesi gönlüme göre