Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dibi delik dibekte dövülen derede değirmen
döngüsünde dolanır dururken deve dişi
diken dolusu daylağında değişir
devekuşunda denenir

dileğinde dişe dokunur duaydı doludizgin

gönül verdimse
kışa döndürme beni
ömrüm serdimse
dışa döndürme beni

umut bağladım

neden vazgeçişimiz
engel olanı nedir
uçuşmuyor kar taneleri gibi
imgeler başımın üstünde

neden taksim geçişimiz

nemi süreme kaldı
döne baktığınızda
boyandığınız aldı
mavi yaktığınızda

kırıldın akşam anı

erinden mi geçinden mi
dönedursun deli gönül
serinden mi ecinden mi
sönedursun deli gönül

ne gerçeği ne düşüne

şaşkını içindeyim
dönemedim öylece
aşık erincindeyim
sönemedim öylece

duruyorsa sözünde

yalnızlığım avucumda
dudağımda yoksula ahım
ellerinden öpebilir miyim
papatya falında çıktı mı

sevdiğinin umduğun

bir kıvılcım çakıncaya
küle döner dönmezine
güneş vurur yakıncaya
güle söner sönmezine

uzayan yıl dolunay mı

şafağa allanırken güne doldum rengiyle
yüreğine dalınca düne başın yaslasam
ahengiyle uyuşup derilsem bir budağa
ıslasam göz yaşına durulsan çırağına

dolanırım menderes gibi uzanır mıyım

dönüyorsa dünya gün ekseninde
ateşin sönmüyor su dökülmüyor
onuyorsa bünye ün noksanında
evranı dönmüyor us sökülmüyor

başucuna seven ardına düşman