Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir türkü söyle
damardan girip söyle
al karanfile
yüreğine doladur

bir türkü söyle

gece çığlığı düşmüş
güllerin üstüne
damlacıklarıyla
deniz fenerine bakan
gözlerinde sancı gibi
indi yüreğine

dedemin elimden tutup gezdirdiği sokak
tozu bile kalmamışken asfalt dökmüşler
ayak izlerimizin çıktığı yol olmadığı kesin
bir yaz günüydü anımsadığım köyümde

halilibrahim bakkal amcanın yanındaydı

dayadılar koyup önünde durur
zorda kalan soluk alışındayım
saklayamadım ki öze kudurur
dona salan oluk dalışındayım

toprağa başımı koyduğum anı

yağmur incinmesine
dayanabilir miyim
gözyaşın inmesine
uyanabilir miyim

sırtını dönme bana

saksı düştü
pencereden aşağı
parçalandı bölük pörçük
bir el fark etti

saat beşti

şehrin çocuk tinli ozanı
yoruldum körebe oynamaktan
çözüp göz bağımı
duruldum düştüm gözlerden

dayanağım yok umarımda

şafak sökün ederken
uyanıyor renginde
kiremit ova erken
güne karışır tanda

bağlamamın telleri

de bildiğini
yüzünde ki pırıltın
ülke gibiydi
dilin dağın şırıltın

gözünden uzak

su içmeden esridim
dilimi de çözüp git
özleminden eridim
yelimi de çözüp git

dünyayı boşaltacak