Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

cemreydi doğuşun saçağında buz
köyde sulu kardan dinlenirken an
bulutlar oynaştın serçelerden puz*
gülücüğünden gül sinlenirken can

avucundan duyur sesinden çıkart

başkasıyla istemem
yalnızca siz gelseniz
bacasına is demem
yalnızlığın silseniz
ben
dedim

evlere şenlik
eksikliğinde yitti
diz çöktürülüp

ne olduğu da
barut kokan bahçe de

yaşında ıslı sele
attı savurdu beni
sevdaya yaslı çöle
kattı kavurdu beni

ayrılığın yarası

birebir dökülüyor eylül esintisinde
çevredeki dostluklar bilinebilse bari
acıtıp sökülüyor ciğer kesintisinde
çevredeki dostluklar bilinebilse bari

harman yeri göverdi sonu yazın içine

çevren çizgisine hüzün
ikindiden kalma yangın
yaprağında soldu güzün
yaz gününe düştü çıngın

göklerden uçar yüreğim

yokuş yukarı yorgunum
inişinde toplamak kolay
yumaklayıp rulo edesin
uzun sarmalıyla kelep
çevren çizgisine dek um
dağların ötesine dek özle

uğraşın boşuna gidecek
damarlarıma işlemişken
yüreğimde yaşıyorsun
çevrende doğan umut

karanlıklara inat ardını

çıdamla beklediysem
sözünden eklediysem
soğuduğun yanından
özünden teklediysen

büzüldüysen boşuna

yanımdasın
seni bulamadım
geceye dem sürdüm
umudum sürecek
çıdamla seni bekleyeceğim