Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

süreme konaklarken
kuşları tutamazsın
elmaca yanaklarken
kışları yatamazsın

bulutun üstünde düş

islice bir geceden
saplandığına göre
derince su hecede
kaplandığına süre
duy
deniz

ıslak ilkyazdan arda kalan
nemlenmiş kirpiklere asılı sevda
dudağımda takılan gülümseme
gözlerimde yeşeren
güle dökülen su

ıslak kalmış gocuktuk
gün yakmış gönümüze
esmer tende çocuktuk
yunmaymış önümüze

tozdan toprağa belen

düşe salınır
gece aymazlığında
sessizce güne
sonsuzluğa bulanır

çocuk alınır

bu şehir bolca
bizi yabancı bilir
kıyı köşesin
dolandıysa kim bilir

evleri garip

öyle bir gizem desem
ha deyince çözülmez
kurulmuş düzeniysem
kimdir neden üzülmez

soluğum hisardadır

kader bu yedisinde
beşiktaşlıydım emmen
elli yedisinde de
beşiktaşlıydım demen

hem kendimi sınadım

ilmikleyip de
seni dokuyacağım
hem çözeceğim
hem de okuyacağım

istanbul dedim

nasıl bir yerdir şaştım yeditepe içinde
başkasına ilgilen kendine bak geçinde

kibrit kutusu gibi ev yanında gökdelen
yoksulunu doyuran çalışana güç gelen
masum duruşa kanıp adam aklını çelen