Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

nereye gidiyorsam
sona çekmiş yalnızım
pazar yeri düzünde
dona çekmiş yalnızım

sudan çıkınca alık

çek perdeyi gözler beşer
dilinden de bitme canım
şeşper deyi közler deşer
ilinden de gitme canım

bana nedir sırça köşkü

sevene imrenip yanında oldum
öteden dolanıp anında soldum
ırmağa ulanıp ana kayboldum
sevdiğim nedir çektiğim

saç başta ağardı güze çevirdin

o yanımı apartman
bu yanıma ağaçlar
park içindedir açlar
sarılmışı kopartman

oturduğu yer nemli

yarim bile sarmadı
çarşafın sardığınca
o menzile varmadı
çarşafın vardığınca

nereye dayanırsan

fırtına esti
yatıyordu selviler
çığlıkta sesti
batıyordu seviler

yapraklarda yel

çatladığı yeri kırdı
civcivinden yenilik
sessizlikten lakırdı
düğmeye dardı ilik

bilinesi kaç yudum

Arabadan atlamış
Kafasına çatlamış
Korkma dediğinde
Mısır gibi patlamış

Tefe atıp durana

Neden rakı seçiyor
Kendine mi içiyor
Çatlağı görmemiş mi
Üstünden mi geçiyor

Güneşi gerdi duvar

Dağı taşı dolanır
Yollarında ulanır
görmesene diyorsa
yıllarında bulanır

Daldan dala şakıyor