Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayağında çorabı
karaca zeytin gibi
yalnızlığın şarabı
zehir nikotin gibi

ayağında yemeni

gelmez miyim hele de
ayağından dörtnala
gülmez miyim güle de
ayağından dörtnala

düşüverir mi damdan

senin ayak altı gezdiğin yerde
ayakaltı olduk bezdiler benden
yükseğinden çıktı altın değerde
ayakaltı olduk bizdiler tenden

akşamında gece sabaha teksin

ayaklarına çıdam
yürümüşsün hüzünle
umudu bana gıdam
hem sazınla sözünle

sayfada ahtı dikip

şu
gelen
geceden
sessizliğe
daldığı anda
el alem uykuda

ayak sesine durdum
kapıya varır sandım
baş ensesine vurdum
demektense usandım

türküler dokunuyor

ayak seslerinden duy
parlayacak ellerden
barut kokusunda huy
küfleşecek dillerden

ayak süslerinden say

denize yabancıdır yüzmesini bilse de
ayağı göl başı gök gönlüne dışarıdır
bembeyazı ancadır hizasına gelse de
ayağı çöl başı lök gönlüne dışarıdır

çocukları kandıran ateşine yandırır

ayağına değer yol taşları
kalkışlanır zamana
yürütüp giderken
kırlangıçlar çığlık çığlığa

üstündesin acır yol taşları

duvara yapışıktı kapı
kısık ışıkta yanardı fener
yılda kaç kez sönmüştür
gökteki yıldızlar
geceye kalınca gör
nasıl kalınlaşır çizgilerdi