Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

özleminde kayboldum
başa döndü yalnızım
sarardığım ay buldum
boşa döndü yalnızım

zemherinden ayazdan

gece düşlendin şafak
mosmor çizgide afak
özleminden beklemiş
karadan çıksa nifak

demirle soğur zindan

sensizlikten kuruyorum saati
özleminde soluduğum zamanı
yokluğunda çürüyorum şu ati
özleminde soluduğum zamanı

dudağımda istediğim duru su

özlemindeyim her an
yokluğunda al bahar
gözlerim düşe dalan
yüreğim yanar yakar

kocaman puntolarla

gönül yere düşüyor
üstü başı perişan
ayaz kesti üşüyor
altı perli perişan

kim kimi yuhaladı

buğusunda kalmış yalnızlığında
saksılarda çürümüş kalkışı
ahında vahım kalmış
delikanlılık
unutulacak
gibi değildi gençlik

tatlı sözü duydu neyine kandı
payından düşeni yere çalasın
karagözde koydu neye inandı
payından düşeni kire kalasın

namussuzluğunda kaynaşır eli

önsezi sesli sezilmeli
paylaşılmalı dostlarla
yere düşmeden sezişmeli
paylaşılmalı dostlarla

gerçeğe uyanık ol

sözcük yetmezse
yanar yüreğinde köz
güce gitmezse
donar yüreğinde öz

gücü dünyayı

avuçladım bulaşan
elimde kalan suyu
selamladım dolaşan
bahçemde selvi boyu

koşar adım çocuğa