Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kıpırdadı toprağın altı
çürükleri büzüp yürükleri üzüp
uçuruma gıdım kala
gök yansıması rengi denizlerin
soluğum saklı

aşırı kaçırdığın tutkudan uzaktaki
yeni dağarcığından dolu sezgilerin
doyasıya soludun gittin denizaşırı
ezgilerin yandığı ciğere gelen esin

emeğin harcına haziran payını gör

yol bitip bitip gider
elleri şakaklarında
heybedeki masalın
elleri şakaklarında

kimdi çocukluğunda

yaprakla görürdü
yaprak gibi suskun
yolun ortasına düşürdü gölgesini
üstüne de kendi yığıldı
adım atacak hali yok yarı baygın
yürünecek yol uzun uzadıya kıvrımında

elli yediden elveda
sonra eli kulağında
derken geldi geliyorsa
toplanmışlar ulağında
dinlemeden yürüdüğünü gördüm
sessizliğinde bürünür

filizlenir akşamdan
sevince elmas yükü
izlenirse bayramdan
erince elmas yükü

uyudukça süzdürdü

an içinde karanlığın
kan kusar zehrinden
bir çığlıktır
göz kapağına kapanan

dağarcığında giz

elsiz ayaksız
dolandım uykularda
elsiz dayaksız
sulandım soykalarda

deniz kuş tutar

tutulayıp gittin
kopan dana kuyruğu gibi
yüreğime gömüp
iki dizelik gitmişliğe

yalnız kendin

saçlarıma bağladım
bayrakladım salladım
deli yelin kanatlarında
yanbaşımda başım okşardı
en büyüğüydü mutluluğum