Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karanlığa düştü hüzün
neler anlatılmaz bilmezsin
duru saydam bir damlacık
seviye sevgiye gereksinen

görünen yetiyor çekmeğe

gözümde bir ışık yok
karanlığı aradım
başımda ağrı çok
karanlığı aradım

yüzüm aydınlığa çık

ağzına dek dolunca karalar içinden geç
gidesiye olmadan dönüşüm erken değil
sevdiğimde geliyor salkım söğütle eğil
sonra gider bulunca yaralar içinden seç

geceden dolunca ay dolunay olur kocar

yalnız adıyla
içimize kazıdık
sonsuza iri
gülün abecesiyle

damıtık şiir

sevdaya değer
yele yakalanınca
kuş kanadında
yer akışın süzülür

köpüklenince

ayrılığına sarsılan duvar
dolu bir bardağın yalpasında
katran karasına bulanmış gece
kan kırmızısı dökülmüş kumsala
karanfil kokusunda
deli gönül her daim

düşümde ışı
yıldızlara imrenip
gönüle sultan
inadına direnip
gül
bülbül

bir fincan kahve anısına
kalmaz mı dersin
bir mum ışımışlığına
göçer giderliğimde anık
yokluğuma da tanık

sağanaklı yağışta
ıslanınca yüzüne
sıcaklığa bağışta
uslanınca özüne

gülüşün değişir

seni düşündüm
incecik yağmur gibi
çiser üstüme
üstüne çiçekler

olası sevgi