Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaprağı düşünce gülün dalından
bülbüle gözlemin biter mi dersin
bakışında enser yalın halinden
pençede özlemin yiter mi dersin

can havli öteden gider deminde

yasladın mı gönlünü
güzü erken getirdin
yaşlayınca gölünü
güzü erken getirdin

gece karanlık yığsa

gittin gidenden beri aynasına bakınca
güzü kışı dokunur şerleşir gül kokulu
belki istencin yeri yüreğinden yakınca
güzü kışı dokunur ferleşir gül kokulu

can havliyle okunan içini yakar acın

kokusu da yok
yalnızlığı yaşadı
dinlendi tadı
güzün burukluğunda

okusun da bak

ay ışığına
benzeyen güzellikten
yarin yüzüne
bir çakıl taşın canım

yağmur damlası

duygularında kıyıp
bir yana koyulsaydı
duyarlılıktan kayıp
canana doyulsaydı

yaşandığından silse

sana yönelen adım
ıradıkça coşarım
siftah sunulan tadım
aradıkça yaşarım

yıldızdan ışık alıp

gurbetin yolu iniş
balataları yakar
soğuk ve acımasız
azgın sellerle akar

yolunda durulur mu

gurbette ağladın mı
göz yaşını silmeden
derdinle dağladın mı
umarını bilmeden

yaban elde kalınca

gözgöz oldu sevdam
delik deşik dünyada
ayak oldu ayaklandı
insandan insana koştu

bazen kendine küstüm