Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kumsalda sayıyorum kendimi
sıcacık bir yaz gecesi
ılıkça esen imbatı
ve deniz sesi
okşar gibi beni
tenimi

gün doğumuna düştü
yalnızlık göbeğinden
nazlanan bir küsüştü
utandım bebeğinden

dağ lalelerinde mor

re sazımlayım
seni çalayım şimdi
çoğalıyorsun
çaldıkça yüreğimde

kayboluyorum

kurudu tekneden sapa
bağlama zamanı geldi
umudu iğneden hapa
çağlama zamanı geldi

hüznüme dolunca üne

gün sonu gelen gecede
yüreğim acılar içinde
içi yanar gözlerimin
içim hüzün kaynar

dökülünce geceye

kaldırın yerinden de
dediğin gibi değilse
değilse derinden de
denizliye dek eğilse

eğilsem körce yerden

kelebekle kon
yıldızlar dolsun başa
hüznün dağılsın

hoşuna gider
avuçlarında ılıyan

gönlüme yüce serdin
dağdım yoluna çıkar
çengelinden eserdin
yağdım doluna çıkar

yeğni kaldım uçurdu

yüreğimde tomurcuklanırken
kokladım usulca gül kokunu
ter basmış inadına soğuk gecede
geceye yıldız yağmış
yerlere yıldızlı kırağı

karanlığında hırpalanmış yalnızlığım
bitirilmişliğim cabası başıboşum
sustuğunda ezgilenen sesi
yalazlanır yıldızlarda gördüğüm ışık

kanadığında dudağımda düşen sözüm