Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

başımı çarptığımda
yıldızlarım çoğaldı
gözümü kırptığımda
kıpırdayan doğaldı

nisan yağmura doydu

soğuyan ellerinle
bahara uçuşurdu
sapasağlamı inle
yakarı soğuşurdu

yüreğinde acınla

kar kaplar Ankara’yı sokağı kapalı buz
dört yanımda özlemi çoğalır dar yollara
yürüyemez düşersin içinden dar kapuz
dağlardan taşlara bak yığılır kor dillere

duyulmaz oldu sesin avazına dek bağır

sokak buz gibi
başını cama daya
aşınmışlık var
içte öze dönüşün

yanağındaydı

sokak ortasındayım
görmezi görsenize
günün ertesindeyim
doludan versenize

yaprak güzün yelinde

sokaktan geçen olsa
çocuksa hep severim
kirin pasından dolsa
çocuksa hep severim

ıslak çimen gibimdir

sökebilirsen
gerdiğin sevgileri
gün alnacına

zincirlerini
tezce kırabilseydin

kese doldu sarıya
avını söyleseydin
çıta boldu arıya
savını söyleseydin

garibe vurma sakın

körün öptüğü gibi sana şiir yazmakla
söylemek istediğim iş bitmiyor sevgili
soru koptuğu gibi sana uzun kızmakla
söylemek istediğim taş bitmiyor sevgili

sevdiğimi bir kere sana duyurabilsem

söylemeliydin içten
konulmalıydık hani
sevgilerinde geçten
sunulmalıydık hani

elalemden bakıştır