Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

şehirleri yabanlar bastı
yollar kapandı
doruklara çekildi yurtlar
karlı yükseltilere yüründü

yeni türküler söyle dost

gerekçesi bu muydu
sunduğun yalan oldu
naz edişin demiydi
yonduğun talan oldu

beni gece anladı

an buharlaşırken
yaşlanıyorum
kırışlar çizgi açarken
hoşlanıyorum

ayazgece sancılara

alo dendi şaşırdın
hasta mısın gülmezsin
gözlerini taşırdın
yasta mısın gülmezsin

kara toprak doyunca

bir çift
park kıyısında
oturmuşlar can cana
aslı adama aslı

kolu sarmalamış

sevdikçe yanar korlanır
uzaklaştıkça karlanır
yüreğim

sevmek dert sevmemek ayıp
ortasına acıtan ve acıyan

susunca tümce
dilim kelepçelendi
yalnızlık başlar
koşar adımla kaçar

tozun alırken

dili bilirim
sevide payı yoksa
gözüne kurban
kirpiğinde ki oksa

adını andım

şaşı şakın gezgin izlenimi
anımsanmayan
kaldığı yer adlarından başka
boyaları dökülmüş SÖZÜN

karanlıkta korkan oğlan çocuğun

beden yere düşünce
duygular göğe çıkar
toprak bağrına basar
duygular gürlüğe uçunca
analar yanar babalar susar
gözyaşları coşup konuşunca