Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ıslak günlerde mutluydu
gülerdi kırmızı çiçek
bülbüller sustu kutluydu
çilerdi kırmızı çiçek

neydi o coşku heyecan

Sevgisinde sevdaysa
Kederini unuttu
Ayakları yerdeyse
Kendince bir yol tuttu

Kavrulunca pişmedi

şehirleri yabanlar bastı
yollar kapandı
doruklara çekildi yurtlar
karlı yükseltilere yüründü

yeni türküler söyle dost

gerekçesi bu muydu
sunduğun yalan oldu
naz edişin demiydi
yonduğun talan oldu

beni gece anladı

an buharlaşırken
yaşlanıyorum
kırışlar çizgi açarken
hoşlanıyorum

ayazgece sancılara

alo dendi şaşırdın
hasta mısın gülmezsin
gözlerini taşırdın
yasta mısın gülmezsin

kara toprak doyunca

uslanmayan gönlümde
bir çift sözün çok geldi
olmadık şey dilimde
bir çift sözün çok geldi

anlamakta zorlandım

bir çift
park kıyısında
oturmuşlar can cana
aslı adama aslı

kolu sarmalamış

beden yere düşünce
duygular göğe çıkar
toprak bağrına basar
duygular gürlüğe uçunca
analar yanar babalar susar
gözyaşları coşup konuşunca

şaşı şakın gezgin izlenimi
anımsanmayan
kaldığı yer adlarından başka
boyaları dökülmüş SÖZÜN

karanlıkta korkan oğlan çocuğun