Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yanar tespihin kızıl akşamında
sarı bakışlıydı güneş
tez kapadın sayfayı
yeni başlamıştım henüz şiire

doru tayla koşuyordu yüreğimde

kimine erken
kimine geç kaldıysan
geçiyor derken
eline ne aldıysan

neredeydin dün

bugün bendesin
hoş geldin dost
tinin erince ersin
acun bu denli
karanlık değil

yarimin bağına varıp eylerse
derde donanınca sıralanır mı
tutunur ucuna sarıp neylerse
serde dolanınca yaralanır mı

bağırıp çağırır yetişin derim

anasının gelini
tutuvermiş elini
yanış tutuşu neden
yenge salma delini

gül dalına güzeldir

desene ne olurdu kulağıma kar suyu
geleceğim yanına bekle beni yarında
yelinde oyalasan gül olurdun desene
anında çıkagelir hiçten belli de olmaz

aşar mavide içim göğüne taşar dışım

salkımlar açan bahçede
bir gönül kuşu tanıdı ikinci baharında
gece gündüz ürperen seslerle öterdi
belli ki iklime alışkın değil
nerden geldiği belirsiz
boyu posu kaşı gözü yerinde

nereden geldiği giz
yağmurlanır yağardı
yapraklarındaki iz
mahmurlanır yığardı

akşamsefalarında

takı takın geline
kına yakın eline
çiçek bahçesindeyim
coşup akın gülüne

gereği yok zor bilen

Yanık Ezgilerde Yundum Gülce/Buluşma

(Yol üstü İzlenimleri-Köln-1)

gidenler neler ummuş
yüreğim delik deşik