Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayaz serpiliyordu
açık kalan yerleri yakarken
lapalaşıp uçuşanlara baktım
yüzümde eriyordu büyüsü

su söndürür müydü her ateşi

neden küser sevdiğim
seven yüreğinden mor
koca zaman değdiğim
seven yüreğinden kor

çiçektir gül bağında

gözlerine baksam
ışıl ışıl ışılayan ışıklar yanar
her zaman
dudaklarına dokunsam
bir kelebek konar gibi
yumuşacık

ilmik ilmik
dokunsun sözlerim
ne bir eksik
ne bir fazla nakış nakış nakşedilsin
yanışları

Irak yazdan ayaza
döndü birden bire şıp
karardılar beyaza
döndü ha bire taşıp

gücü güçsüze yeter

içinde bir sıkıntın
dışın vıcık vıcık ter
hemen dolmuşa bindin
başın gıcım gıcıktır*

dar atıldın yatağa

andığımdan beri
yola kaçıncı dal uzandı
kim bilir utanır
boğazı düğümlenir
başını öne eğer mi
dikmeden yıkmayı beceren

yabanın parmağında
görünen işleri mi
arpanın çelmiğinde
sürünen dişleri mi

saban köten pulluğu

bülbüller gül dalına
konarken yar ağlar mı
dertli kulun halına
bakarken nar dağlar mı

sonbaharında yüzün

giden gitti kaldım yalnız başıma
edebiyat defter olsa ne yazar
biten bitti doldu deniz dışıma
edebiyat defter olsa ne yazar

çocuğunun şiir yazması neden