Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uçuklamış dudağı gecenin
kulağında uğultusu
ayrılığında ışır gözleri
burgacın içinde kıvranır
ıslanmış suya dönmüş

arınmış kirinden
ıslanmış ten
eylül yağmurlarına
biriken

alnımın yazısına

kırık kanada
özlemi yüke bindi
elveda derken
gözyaşlarıyla indi

ardına dönmez

kırılma noktasından
susanır duam ayar
çıdamın gizeminden
uzanır gözüm oyar

uykularından esrik

senin bakışında zift
titrer erirdi kadın
dudağımda kısar çift
sözü verirdi tadın

akşam üstü dinginlik

kırlangıçların kanadında uyumak vardı şimdi
güne başlarken sabah
katlamalı çığlıklar duyulurdu kırlarda
özler olduk

tanıdık bir bağlama sesi

yalan yere nedeni
onlara gül getirdim
bilinince edeni
bunlara çöl getirdim

deli suya bakınca

unutmadı zamanı
öğlesinde çamanı
sabahında uyanır
unutursan amanı

korkuları yoklayıp

nasıl yaşadık gerçek
nasıl döşedik yalan
andığında o mercek
hep boşladık oyalan
geceleri hep sakındım dizelerimi
sil istersen yeniden dizeyim

üşümeliyim şimdi
sonra sarılmalıyım
düşünmeliyim imdi
gidip varılmalıyım

sana sevda gerek