Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Çığlığımı duysan
Gözyaşlarım akmazdı
Bu denli
Bilememişsin seni seveni

Bir kerecik diyemez miydin

yare ulaşmak zordur
bakışın bile başka
yanan yüreğim kordur
yakışın bile başka

yardan gelen bir çağrı

tüm olumsuzluklarda
dökülsende
kırılsanda
sürülsende
bildiğin yoldan git

yüreğimi gözünden
geri çekiyorsam sor
anılarım özünden
kuşum dala konuyor

yalnızlığımı tuttum

zorlama ne olur asma yüzünü
odu çemberinde kaldı bil yeter
dalında ermişti asma üzümü
olgunu yerinde saldı bil yeter

yaradanım sever insan olanı

duygumu dizelere
dökemedim bir bilsen
saygımı gözelere
sökemedim bir bilsen

yüreğimde yazlara

kalabalık içinde
buğdaylar arasında
kesme alanında ağacın altında
gördüm seni

gezilerin sonunda

doğanın güzelliğni
örtün yüzüme
sonsuza dek göreyim
yaşamadıklarım yerine
yüzüme süreyim

bir çırpıda iki yaprak
sallanır durur dalına
özlem içinde ki toprak
hallenir kurur yalına

suya özlemi kavurur

bir çocuğun yüreğinde
sarmalına almalı geceyi
ardışık gölgelerini ürküt
umduğu taşırmalı tana

“gönül yanığında esinle