Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

varlığımsın her an
gittiğin yerlerde kalır aklım
gözlerim yanar
soluk alamadığım bunaldığım

özlemim katlanır durmadan

bahçede bul hıyarı
boydan boya uyarı
beklediğim gelmedin
haberi kim duyarı

bahçede bal kabağı

uyandırıyor
yüreğimin atışları
kır beyazı
çiçek yağmuru

kaplıyor çevreyi

bahar fışkırınca çaltı dibinde
ayvadana açar gönlüme esen
mutluluğu yalar keçi cebinde
yamacına dolar dağına desen

menekşe kokusu sarar evreni

utanırca esen yel
denizli de yaz gibi
aralık on açan gül
zemheride tuz gibi

bitki çayı içerken

ah bir duyabilsem
içimden geçenlerin sesini
aktarabilsem
duyguları yazıya dökebilsem

ah bir bilebilsem

acı hüzün yüzünde
an
kuşkulu yalnızlığından
önde

düşledikçe

taşlı yolların
kaldırım nöbetinde
güneşi bekler
eğilmiş güne bakar

yazgılarında

üzümü sıkın suyu kırmızıya dursun
kömüürde ateşkırmızısı korsun
öpücüklerle yaşıyorsun el öpenlerin çok olsun

savaşa yoksulluğa ölüme karşı
ayakta kalabiliyorsun yaşayabiliyorsun

aklım başımda değil
sen gidince
süklüm püklüm
dineldim kaldım

kaldırımlara