Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

doğanın güzelliğni
örtün yüzüme
sonsuza dek göreyim
yaşamadıklarım yerine
yüzüme süreyim

duygumu dizelere
dökemedim bir bilsen
saygımı gözelere
sökemedim bir bilsen

yüreğimde yazlara

Başın bağrımda dursun
Uyu demem sana
Bizi çok uyuttular
Sen bari uyanık kal

Bizim ninnilere

bir damla hüzün
gülücüğe eş
görünen yüzün
geleceğe düş

aldırma geçer

bir çırpıda iki yaprak
sallanır durur dalına
özlem içinde ki toprak
hallenir kurur yalına

suya özlemi kavurur

bir çocuğun yüreğinde
sarmalına almalı geceyi
ardışık gölgelerini ürküt
umduğu taşırmalı tana

“gönül yanığında esinle

fesleğen kokusu soluyuşunda
bir kınalı gelin gelir hanaydan
sevdiğini söyler her duyuşunda
bir kınalı gelin gelir hanaydan

deşelesen yara ezgi içinde

ısıtanımsın
akan sular donduğunda
baharımsın
özümde buğulanan tazecik
çöl süremleri konduğunda

dünya bize yetecek
düşünebilsek azcık
barış gölü yedecek
düşünebilsek azcık

insan kokusu sinsin

sevdiğim sensin
gözümün yaşı bile
sevince dönsün
sever ayyaşı bile
zarın kırgın oluşuna arı çiçekten gülüşür
güzellikten doluşuna sevgiyle hep bölüşür