Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ne zaman eksildi ki
hep anlatılır durur
kaburgadan başlayıp
gizemli öykülerde çoğalır
yitersin çoğu kez
uyur uyanık geçince

fırtına koparan gök
oyar gizi zamansız
sırtına şapırtın dök
koyar izi zamansız

gece omzuna yasla

özünü istersin desen düşküne
yel selin zamanı dolanıp gelir
sözünü itersin gönül köşküne
gül pelin zamanı ulanıp gelir

çıdamlı yüreğin sesinden ökse

ot
yaban
kokunla
birlik geldi
içinde korku
yürek kabartınla

yüz yanığı alnımda
çıkıyor yanan güne
karanlığı yanımda
çıkıyor can düğüne

gölgesinden cabası

zamana ağladı zamana güldü
ne diye aktıysa öyle görürsün
zamanı çağladı zamanı böldü
ne diye baktıysa öyle görürsün

okyanusa doğru dönüp dolana

yüzünü gördüğün ses
duvardan yansılamış
düzünü ördüğün pes
varından can sulamış

ak güne kara çalan

yüzünden eğilen kimdi
güneş çevren çizgisine
gelecekse geldi şimdi
ıslığından çözgüsüne

eriyordu gölgesinden

yüzünden yere düşen bin parça
yerinde yeller esecek bir gün
incinir yolda kalır ayağın
toplanır ardında buluşan
seslerde çığlık üstüne gölge

yüzündeyim öylece
başka yere bakmadan
bir düş serilir gece
sabahlara akmadan

kasımpatıya benzer