Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gücünü sınamadan
yüzüme dökülen giz
kimseyi kınamadan
sözüme çekilen biz

hep yoksulluk

an
kayar
gecede
yıldızlara
gökyüzüne sor
ağıt sokağından

hor gördük
hor gürüldük
horlanmaya
horlamaya alışkınız

sardık

utkusudur savaşın doruğundaki onur
ağlamayı unutup kötüye karşı dikçe
mutluluğu paylaşıp sonu sona erdikçe
tümcenin bitimine ulus noktası konur

şaşkına uğrayınca sağa sola savruldu

duygu akışır
göğün karanlığına
düşler bakışır
acı harmanlığına

bugüne değil

yalnız erkekler
kendilerinde bulurlar erki
paylaşmaktan korkarlar
pekte ağlamazlar

yalnız erkekler

yalnız kalınca kişi
uyur uyanır kalkar
düşünür onca işi
boyanıncaya çalkar

uç

iri bir kaya
öylesine durmakta
devinmek istemiyor
diyebilir misin

kuz yanı

Sevgin yıllarca yüreğimde
Kira istemedim
Gecelerime katık oldun
Uykularımda besledim

Acılarımdan paylanma

tak deyince mi sorsun
mavinin boşluğuna
sonrası ne diyorsun
gider mi loşluğuna

her dizeler sanadır