Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Rüzgar denize vermeseydi dalgalarla savurduğu ellerini
Deniz nasıl dışarı fırlatırdı cehaletin içine attığı pislikleri

Sen deniz kenarında oturuyor zannediyorsun !
O çevresinden soyutlanmanın huzuru ile
Ufuk boşluğunda kayıp hatıralarda kalan ;
Özleyip göremediği sevdikleriyle konuşuyor ..

Rıhtımda gezerken rastladım izlerine ...
Denizin maviliği işlemiş gözlerine ...
Dalgaların sesleri karışıyor ,
Caretta carettaların dua sözlerine ...
Deniz meleğim sen çok üşümüşsün ...
Mavi ipek bir manto vereyim üzerine ...

Bazı insanların ruhu ;
Denizden yapılmış ...
Gökyüzüyle sürekli ,
Temas halindeler !
Yıldız yıldız adresleri ,
Uzak diyarlara hasretleri ,

Sevda yüreklerde mühürlüyse eğer,
Kavuşmaya mazeret aranmaz !
Gelemedim, gidemedim olmaz,
Bahanesi yoktur sevenlerin.
Aşkın sarıp sarmaladığı ruh,

Bazı insanlar yok sayılmayı öyle çok hak eder ki ;
Adını anmak bile kendimize ihanet sayılır ..

Anladım ben seni diyorlar;
Kim kimin her şeyi,
Kim kimin vazgeçilmezi,
Kim kimin aptalı,
Kim kiminle beraber?
Derinlerde bir yerde yatar,

Bir kahraman tanıdım
Kocaman kalbi vardı,
Cesareti gözlerine yazılmıştı
Az konuşurdu
Anlaşılması kolay anlatırdı
Milleti ve yüreğinde yaşattıkları için

Seni sonsuza kadar seveceğim,
Annen gider ben gitmem diyerek ;
Bir insanı öldürmek nedir ?
Siz bilir misiniz ?

Zorla uyumaya çalışıp

Onu her zerresiyle ..
Her şeyiyle tanıyordum .
Şimdi başka şekilde görüyorum.
Her taşın altından o çıkıyor .. ,
Ama bir yalancı bir yabancı gibi !