İnsan, can havliyle kan aradığında insandır.
Ölmemek için ameliyat masasına yattığında insandır.
Depremde, selde, savaşın ortasında çaresiz kaldığında insandır.
O anda nerelisin, hangi soydansın,
Neye inanırsın, tenin ne renk diye kimse sormaz .
Yorulana yük mü olmalı?
Hayır, anlayışlı olmalı.
Düşene ters mi bakmalı?
Hayır, yardım eli uzatmalı.
İnsan bazen bir şehre,
Olumsuz duygular biriktirdiği bir eve,
Bir zamanlar kıymet verdiği bir insana,
En çok da bir zamanlar sevgiyle baktığı kendi yüreğine yabancı olur.
Çünkü sevgi, yalnızca bir başkasına duyulan his değildir; insanın kendisiyle, hayatla ve varlığıyla kurduğu en derin bağdır.
O bağ koptuğunda dünya aynı kalsa da, insan artık kendini hiçbir yere ait hissedemez.
Yüreğim ve ben,
Yarın yok gibi koşturduk.
Bu günün işini yarına bırakmadık.
Ne kazandık, ne kaybettik,
Dünya tartısında tartıldık.
Bir yorgunluğun daha sonuna geldik.
Yaşamak, hangi ağrıyan yanımda isyan etmiş de
Feda ettiğim gençliğimden umudun eteğine tutunmuşum.
Sevgiyi tüketenlere inat gülümseyerek selamlıyorum gerçeği.
Toprağa gidildiğinden bir haber yaşanıyor hayat .
Geçti bitti işte .
Bugün ben yarın sen .
Gülümsemesini yüzünde taşıyamayacak kadar yorgun ve çaresizliğe düşmüş insanlara akıl vermeyin ! ...
Kaç yıl sürmüştür o dermansızlık bilemezsin !
Beklediği duraklarda bir gelen olmamıştır göremezsin .
Hangi üzücü rüyalardan uyanmıştır çözemezsin .
Çok kaybettiği canlar vardır sen onlar yerine ölemezsin !
Ah, o gönülden yazılan şiirler,
Yüreğinden vurulanların
Saklanmış duygularını
Ortaya çıkaran,
İkinci kör kurşun gibidirler.
Kalplerin derinliklerinden
Gülüşün, bir felaket kadar büyüleyici...
Gökteki yıldızları ,
Sokaktaki lambaları ,
Parlayan her şeyi ,
Denizdeki ayın şavkını bile ...
Söndürmek isterdim !
Değerlisin ...
Ellerimi tuttuğum izler kalsın ellerimde...
Eskiden baktığın gibi gözlerin kalsın gözlerimde
Söyleyecek sözlerimin hepsini yuttum
Adımlarımı geriye attım ,
Hatıralarımı bir sandığa kilitledim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!