Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Kendinizi sevmekten sakın vazgeçmeyin !
Dünya , Anneniz dışında sizi nasıl seveceğini bilmeyen insanlarla dolu..

Gençliğimi geride bıraktığım yıllarımda
Yaşamın artık zor gecen yollarında ;

İmkansızı oldurmaya çalışmaktan,

Geçmiş anıların parçalarını toplamaktan ,

Ve Şehidin töreni bitti .
Acıdan hızla uzaklaştı herkes !
Ve şimdi ;
Kaldı geride Aile ve çocuklar
Nereye giderse gitsinler ...
Yandın sen "Babam !"

İnsanlar kucak ,
Vicdanlar şefkat olmalıydı,
Huzurla yaşamalıydı her canlı !
Masum gözlerle bakan çocuklar,
Savaşların ortasında kaldı,
Kadınların sesi susturuldu,

İnsan doğduğunda
Göğüs kafesinde güzel şeylerle gelir "Dünyaya !"
Vicdan , merhamet , iyilik , sevgi gibi !..
İnsanlıktan nasibin varsa ;
Annen ya da baban'dandır .

Seninle buluşmamız;
Uzun yıllar sonra
Bir anlığına işleyen,
Eski bir duvar saati gibiydi
Akrep ve yelkovan takıldı
Ve saat durdu...

Sevgi alıp verebiliyorsan,
Diğer verdiğin her şeyi boş ver .
İyi bir kalbin varsa ,
O sana ölene kadar yeter .

Bir kadın istediği kıyafeti giyebilir .
Dilediği kadar kokoş olabilir .
Yalnız yürüyorsa ;
Bu onun özgürlüğü !
Seninle yürüyorsa "Ortaksın ! "

Papatyalara benzeyen insanlara güvenin,
Papatyalar köklerine sadıktırlar.
Toprağından koparılmadan
Papatyaların kokusu duyulmaz.

Güneşin önünden kopmanın isyanıdır.

Seninle uzun bir yola çıkmak vardı ama ;
Ben papatyayım sen buğday !
Ben evliyim sen bekar !
Seni kurabiye börek ekmek yapacaklar ,
Nimetten sayacaklar !..
Beni toprağımdan yolup