Gönlümde sönen bir ışık gibiyim,
Kendi gecemde kaybolur giderim.
Ne eski sevincim, ne eski hâlim,
Bir kuru yaprak misali savrulurum.
Bir vakit bahardı gönlümün içi,
Seni düşünmek,
Terk edilmiş bir istasyonda rayları saymaktır.
Ceplerimde kurumuş yapraklar ve eski kelimeler,
Hepsi senin gittiğin iklimden kalma.
Biz, aynı yaradan doğan iki farklı yabancıydık;
Sen göç yollarını unutmuş bir kuş,
seni sevmek
bir yangını avuçlarında taşımak gibi Monika
yakacağını bile bile
Aşk dediğin;
Dünyevi bir kavuşmanın dar sınırları değildir,
Aynı sonsuzluğa doğru yürümektir omuz omuza.
Toprağa düşen tohumun göğe uzanma sevdasıdır,
Bir secde anında zamanı ve mekânı durdurmaktır.
Tenim bir gömlek idi, biçildi bana aşk ile,
Canımda yanan o sırra dokundu neşter ile.
Ben “Hak” dedim, ben “Ben” dedim, küfür saydılar kelâmımı;
Oysa her harf bir sır idi, her nokta Âlem-i Cem idi.
Sakalımda beyaz bilmezdim,
Sevda ile öğrendim.
Gönül bağıma düşen ayazı,
Özlem - eski bir ceket gibi üzerimde,
Çıkarsam üşüyorum, giysem ağır.
ORHAN DİLER
Dil, şiirin kumaşıydı.
Her sözcük bir iplik gibi,
duyguya sarılırdı.
Biçimse,
o kumaşı nasıl giydireceğini bilmekti—
Ey Tel Aviv'de kurulu o kibirli devlet,
Söyle nedir bu mazluma karşı şiddet?
Duydum ki göz dikmişsin yine Şam'a, Sina'ya,
Bir de heveslenirsin kutlu Aksa'ya.
Tarihin sayfaları şahittir zulmüne,
Nice analar ağlar evladının ölümüne.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!