Bazen hiç sevmediğin bir şeyi,
Sırf o seviyordu diye,
O gülerken katlanırsın.
İçinde fırtına varken, dışı bahardır.
Kahveyi şekersiz içersin,
Gönlümde sönen bir ışık gibiyim,
Kendi gecemde kaybolur giderim.
Ne eski sevincim, ne eski hâlim,
Bir kuru yaprak misali savrulurum.
Bir vakit bahardı gönlümün içi,
Sakalımda beyaz bilmezdim,
Sevda ile öğrendim.
Gönül bağıma düşen ayazı,
Dil, şiirin kumaşıydı.
Her sözcük bir iplik gibi,
duyguya sarılırdı.
Biçimse,
o kumaşı nasıl giydireceğini bilmekti—
sana içtim bu gece
dudaklarını kadeh bildim
biraz aşk koydum üstüne
Avuçlarımda birikmiş onca sahte gülüş,
Hepsi de birer birer döküldü yere...
Ben bu şehrin en karanlık, en sessiz yerindeyim,
Bir yanım gurbettir, bir yanım sıla,
Düşmüşüz bitmeyen sonsuz bir yola.
Yürekte vermedik asla mola,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!