Önde Olanlar Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ben, önde olanların eşiğine hiç varamadım.
Gündüzler beni tanımadı;
Gece, ismimi usulca eski duvarlara yazdı.
Sonra duvarlar konuşmaya başladı.
İnsan, kendi sessizliğini
Dinlemeye mahkûm edilince
Büyük mahkeme vicdanı oluyormuş meğer

Merhametin bile uykuya daldığı saatlerde
Sessizliğin gölgesini giydim.
Kalbimde taşıdığım ev sen gittikten sonra
Duvarlarını yıktı, altında çocukluğum kaldı

Ben önde olanlardan değilim, bir avareyim
Önde olanlar toprağa tohum bırakıp gitti
Ben ise yalnız gölgemi
Bitsin sensiz yaşanan günah mevsimi bitsin
Bitsin de içimizden yeni tövbeler yeşersin

Sen gözleri yağmur öncesi dolmuş gökyüzü
Ben, fırtınanın sesini taşıyan yorgun bir tay
Sen güneşin kendisi,
Bense ışığını geceye taşıyan kararsız bir ay

Eski evlerin camlarına vuran sessiz akşamda
Hanımeli kokuyordu hatıralar.
Bir kelebeğin kanadında senin adın vardı.
Sokağın ayazında eski bir mevsim
İçimde önde olamamanın sessiz kalan hüznü...