Gönül Kapısı Şiiri - Dr Yusuf Polat

Affetmek, unutmak da değildir;
Hatıranın ateşini söndürmektir.
Yıkılmış şehrin taşları arasında
Yeniden insan sesini duymaktır.

Ey sevgili
Affet de açılsın gönlünün kapısı
Unutma nefret zincirleri
Önce kendi ellerine vurur
Kin ağırdır demir kapı misali
Kapanır ansızın ruhunun üzerine

Ey gönül, geride bırak artık öfkeni
Her yük en çok sahibini yorar.
Geçmişin kapısını sessizce kapa,
Geleceğe sevgiyle yürü.
Olanı bütün acısıyla kabullen
Dünün yarasını
Bugünün merhametiyle sar
Ve insan kalmanın
En zor olduğu ruh halinde
Sen insan olarak yaşamayı seç

Affetmek kırılan kalbi
Rahmetin
Ellerine teslim etmektir.
Ve insan, bağışladığı
Her acının ardından
Biraz daha yüce Yaratan’a yaklaşır.