Gece, siyah bir mendil bırakıyor aynanın önüne,
Yüzümden düşen yılları toplasın diye.
Bir ömür, kendi gölgesine sığınıp üşüyor,
Adın, dilimin altında saklı bir cenaze.
Duvarlarda eski bir yazın nabzı atıyor,
Solmuş çiçeklerin kökünde suskun bir bahar.
İçimde bir kuyu, ağzına kadar yokluğunla dolu,
Ne taş atsam sesin, ne eğilsem karanlık çıkar.
Özlem, göğsüme dikilmiş görünmez bir cep,
İçinde hiç yaşanmamış günlerin kırıntısı.
Her sabah eksik bir yerimden doğuyor güneş,
Akşam olunca büyüyor o boşluğun sancısı.
Bir nehir yatağını kaybetti içimde;
ne sana akabiliyorum bu taş yığınları arasından,
ne de kuruyup bitebiliyorum kendi toprağımda.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 15:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!