Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

takılıp kalsak da bazen
o -sonu gelmez- gelen
çıkmaz sokakların çamuruna
birebir yaşamak zorundayızdır
ne olup bitecekse...

Şaka gibi...
Bir havası,
coşkusu vardı eskiden Türk olmanın.
Bir gücü vardı o kelimeyi söylediğinde insanın
gözlerinden fışkıran...

Salak! ..
Aşk acemisi!
Sevgi cahili!

daha yanıma iki adım sokulmamışsın
elimin sıcağına bakmamışsın

Bozdu mu sinirini?
gocundu mu dediklerinden?
yaralamaya mı kalktı ayan beyan?
dişlerini mi gösterdi yumuşak dudaklarına?

salla gitsin

Ayıplamışlar mı son yaptığın hareketi?
yakıştıramamışlar mı o tişörtü sana?
Kınamışlar mı ruhunun rengini
yaptıklarını
hem de o kadar yüzüne güldükten sonra?

Kendilerini
çalıştıkları plazaların
'efendileri' zanneden
'sahte gay' tavırlı
tiril tiril takımlarla bezenmiş
kırıta kırıta

Bir 'şiir sever', 'şair denetler' kardeşim
meğer beni izlermiş zaman zaman
gizlice... ne güzel! ..

ama başka bir şey oldu:
bir tokat attı, ama sıkı attı!

Şair elbette odasına kapanacak
elleri titreyecek
bazen sevinçten ağlayacak
üstünü başını yırtacak kederden kimi zaman.
Sokaklarda “katil”
ara sokakların korkulanı da olacak.

Ey Şair'im:
yeri gelince
'bu kadar yaza yaza Ay'a mı ulaşacaksın? ! ' diye
dalga geçtikleri dizelerinle
ne Ay'a, ne de Merkür'e ulaşamayacağın kesin, ama
yıllarla uçuca eklediğin dizelerinle

Şairin kollarını kesseler, bacaklarıyla savaşır
bacaklarını da kesseler, dişleriyle...
dişlerini de kesseler kafa atar, yine idare eder.
kafasını sabitleseler otoritenin taş duvarlarına
bakışlarıyla sinir eder!