Ölüyorum Çocuk Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

(Sonbahardı; son kasım, son saat...)

Sabah erken kalkıp dağlara kaçıyoruz,
Bekliyor dışarda Aydos, Çankaya ve Foks.
Gece bitmek bilmiyor;
Dolmabahçe’den deniz görünmüyor,
Sis kesif, dalgalara karışıyor.

Fırtınalı deniz, küpeştelerde patlıyor,
Martılar daireler çiziyor gökte,
Çığlıklar çocuk ağlar gibi yankılanıyor.
Akşamdan kalma yarım şarkı gramofonda,
Dudaklarımız yarım aralık, kapanmıyor.
Işıkları kapa çocuk!
Kaybolalım zifiri karanlıkta!

Derin...
Sonra bir rüya...
Salih’le kuyuya düşüyoruz, o kurtuluyor.
Sabahın erken ışıkları, tebdili kıyafet;
Kaçıyoruz dörtnala, atlar çatlayana kadar.
Durduk; bir kağnı, iki cılız öküz, iki ihtiyar,
Bahçe zamanı enginar dikiyorlar.
— Selam efendi!

Şimşekler çakıyor, yıldırımlar, yağmur inat,
Sırılsıklam oluyoruz.
Bir bağ evinin önünde köpürüyor atlar,
Kişniyor, sese geliyor baba ve çocuklar.
Koşumlarından çekip bağlıyor evin altına,
İniyoruz.
Çaylar dem tütüyor, dumanı havada,
— Biz de sizi bekliyorduk, diyorlar.
Dün rüya gördüm aylardan kasımdı,
Dağ yarılmış, gök çatlamış,
Dörtnala atlar mahşere koşuyordu.

Sus çocuk!
Susuyordu... Sizi iki cihan da tanıyor Paşam!
Kaçıyorduk; Aydos’un zirvesindeydik,
İstanbul’a son kez bakıyorduk,
Yedi tepe üzerinden.
Zaman buralarda donuyor...
Atlar coşmuş, uçuyorduk denizin
üstünden.

Sabah aydınlanmış; kendimi atıyorum
birden.
Ölüyorum ben çocuk!
Kendine iyi bak!
Üç kurşun sesi şakaktan, kuyuda...
Sonbahardı; son Kasım, son saat...