Ölümü sever de insan, aşktan niye korkar?
Sonu belli bir sessizliğe yürürken
bir kalbin kapısını çalmaktan neden sakınır?
Soğuğa âşıkken bile sıcaktan neden kaçar?
Kış gecelerini bağrına basan ruh,
bir çift elin sıcaklığında neden ürperir?
Belki ölüm bir kere gelir diye,
aşk her gün yeniden öldürür insanı.
Belki mezarlar susar,
ama hatıralar konuşmaya devam eder.
Belki ölüm bedeni alır yalnızca,
aşk ise aklı, ruhu, zamanı ve uykuları.
Bu yüzden korkar insan.
Toprağa girmekten değil,
bir başkasının gözlerinde yaşamaya başlamaktan.
Çünkü ölümde kendini kaybedersin,
aşkta ise kendini bulursun.
Ve insan bazen
ölmekten çok,
kendisiyle karşılaşmaktan korkar.
İshak KöseoğluKayıt Tarihi : 13.11.2026 04:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!