KIRMIZILI KADIN
Kim bilir,
Belki de sen, dünyanın yanlış anladığı en yalnız kadındın.
Sana bakanlar kırmızıyı gördü.
Kimse, o kırmızının altındaki suskunluğu görmedi.
Bir zamanlar birini sevdiğini söylediler. Kalbi bir yöne dönmüşken, kaderini başka yöne çevirdiler.
İnsan bazen sevdiğinden ayrıldığı gün değil, kendi hayatından koparıldığı gün yetim kalır.
Sonra,
Kapılar kapandı.
Sesler yükseldi.
Geceler uzadı.
Bir ev, yuva olmaktan çıktı.
Bir kadın, kendi korkusunun misafiri oldu.
Belki, aynaya her baktığında, yanağındaki morluğu değil, içindeki kadını arıyordun.
Belki bu yüzden kırmızıyı sürdün yüzüne.
Belki o kırmızı, bir ruj değildi.
Belki, kimse görmesin diye acılarını örttüğü ince bir duaydı.
Kim bilir.
İnsan bazen yüzünü değil, hayatını kapatmaya çalışır.
Sonra yıllar geçti.
İnsanlar uzun uzun baktılar.
Kimi güldü.
Kimi alay etti.
Kimi telefonunu çıkarıp kaydetti.
Çok az kişi yanına oturup, Canın çok mu yandı? diye sordu.
Oysa,
Her insanın içinde kimsenin görmediği bir enkaz vardır.
Seninki belki biraz daha görünürdü.
Biz, görünene baktık.
Görünmeyeni ihmal ettik.
Bugün seni düşündüm.
Ve anladım ki,
bir kadının yüzündeki kırmızıya gülmeden önce, o kırmızıyı sürmesine sebep olan hayatı düşünmek gerekiyormuş.
Belki gerçekten o kırmızı sevdiğin renk değildi.
Belki, hayatın sana bıraktığı mor gecelere karşı açılmış son bahardı.
Bunu bilmiyorum.
Kimse de bilmiyor.
Şunu biliyorum
Hiçbir kadın, korkuyu yastık yaparak uyumamalı.
Hiçbir kız çocuğu, yarınından korkmamalı.
Hiçbir insan, sevdiğine kavuşamadığı için, şiddetin kader olduğuna inandırılmamalı.
Bir insanı yargılamadan önce, hikâyesini dinleyelim.
Bir kadının kahkahasına bakmadan önce, gözyaşlarını soralım.
Yüzündeki boyaya değil, kalbindeki yaraya bakalım.
Bazen koyu kırmızı, bir rujun değil, susarak taşınmış bir ömrün rengi olur.
Eğer bir gün sokakta yüzünü kırmızıya boyamış yalnız bir kadın görürseniz,
ona garip garip bakmayın.
Belki o, hayatla kavga etmekten yorulmuş.
Yine de,
Ben hâlâ buradayım.
demekten vazgeçmeyen son cesur kadınlardan biridir.
Azra Nimet Öner
Bahê’ye Mektuplar
Kırmızı Çoraplı Ağıt
Görmedin Bahê…
Annenin gelişini görmedin.
Bir sonbahar akşam üstü;
Bir anne üç çocuğu ile birlikte Mardin sokaklarında yürürken, hedefi olan manastıra yaklaşır.
Oğlu İbrahim'i manastır avlusuna bırakır, en kısa zamanda gelip seni alacağım
Kırmızı çoraplarindan tanırım seni, söyler ve oğlunu bırakıp, iki kızının ellerini tutar, gözyaşı içinde hızla uzaklaşır oradan.
İbrahim küçük, sahipsiz, çelimsiz, 6 yaşında bir çocuk. Annesi "Bekle!" demişti bekleyecekti!
Belki de beklemek hiç bu kadar acı, bu kadar sonsuz olmamıştı.
Kırmızı Çoraplı Melek
O gün,
sokak sessizdi,
ve senin adımların çıplaktı hayatın taşlarında.
Bir yerlerde annen vardı,
KIRMIZILI SULTAN
Bir kadının değil, bir rengin ağıdı
Acının rengi nedir, diye sordum.
Gül sustu.
Dikeni konuştu.
Kan sustu.
Toprak konuştu.
Gün battı
Gökyüzü kızardı
Ay tutuldu
Gece, yüzüne utancı sürdü.
Nevruz ateşi yükseldi.
Küllerin içinden yeniden doğan hayat, kendini yine kırmızıyla anlattı.
Bir gelin odasına girdim.
Zifafın eşiğinde umut kırmızıydı.
Bir anne doğuruyordu.
Canın kapısından geçen hayat, kırmızıydı.
Bir şehit toprağa düştü.
Vatan, kanın rengini ezberledi.
Bir çocuk annesini bekliyordu.
Ayağındaki çoraplar kırmızıydı.
Ve sonra
Bir kadın geçti önümden.
Baştan ayağa kırmızı.
Adı
Sultan'dı.
Ne tuhaf
Adı Sultan'dı.
Ömrü boyunca kendine ait bir saltanatı olmadı.
Tahtı yoktu.
Tacı yoktu.
Sarayı yoktu.
Yalnızca suskunluğu vardı.
On beş yaşında bir öğretmenin gözlerine bıraktı kalbini.
Aşk sandı.
Ömür sandı.
Yuva sandı.
Sonra bir gün
Sevdiği adamın gözleri, kırmızı giyen başka bir kadına takıldı.
İşte o gün
Bir genç kız, sevginin renkle kazanılacağını sandı.
Ömrünü kırmızıya emanet etti.
Elbiseleri kırmızı
Eşarpları kırmızı
Ruju çantaları kırmızı
Dünyası kırmızı.
Belki her sabah aynaya bakıp,
Bugün beni sever mi?
diye sordu.
Mesele kırmızı değildi.
Mesele,
Merhametini kaybetmiş bir yürekti.
Sonra kıskançlık geldi.
Şiddet geldi.
Hakaret geldi.
Korku geldi.
Bir ev, yuva olmaktan çıktı.
Duvarlar duydu.
Kapılar sustu.
Bir kadın, her gün biraz daha kendi sesinden uzaklaştı.
İnsanlar yıllarca onun kırmızısını konuştu.
Düşünüyorum da,
Acaba
Yüzünü neden bu kadar boyuyordu?
Belki
Morluklarını gizliyordu.
Belki
İçindeki çığlığı susturuyordu.
Belki,
Kendini.
Sonra başka bir şey daha düşündüm.
Trafik ışıklarında kırmızı vardı.
Kırmızı
Dur.
demekti.
Belki her sabah kırmızıya bürünerek,
bütün insanlığa
sessizce şunu söylüyordu,
Dur.
Bir kadına el kaldırmadan önce dur.
Bir kalbi kırmadan önce dur.
Bir çocuğun annesini elinden almadan önce dur.
Bir insanı yargılamadan önce dur.
Kim bilir
Belki kırmızı, pankartıydı.
Biz elbiseyi gördük.
Çağrıyı duymadık.
Sonra anladım.
Kırmızı
Sadece bir renk değilmiş.
Bir gülün gülüşüymüş.
Bir dikenin acısıymış.
Bir gün batımının vedasıymış.
Bir ay tutulmasının sessizliğiymiş.
Bir Nevruz ateşinin dirilişiymiş.
Bir gelinin umuduymuş.
Bir annenin sancısıymış.
Bir şehidin emanetiymiş.
Bir sultanın saltanatıymış.
Yıllarca şiddet görmüş bir kadının,
kimsenin okuyamadığı günlüğüymüş.
Bir daha kırmızı giyen bir kadın gördüğünüzde,
elbisesine değil,
Hikâyesine bakın.
kadınlar,
bir ömür aynı rengi giymez.
Bir ömür aynı yarayı giyer.
Bu gün öğrendim ki,
Acının rengi kırmızı değil.
Kırmızı, acının susarken konuştuğu en eski dilidir.
Azra Nimet Öner
Kuş İnsan Ölüm
Özgürlük kuşun kanadında,
kuş avcının markajında,
avcının ensesinde ölüm.
Göğün alnına sürülmüş
Kuşlar Uyuyor
Bu gün yaramaz çocukların saldırısına uğramış bir kaplumbağa gibi, kabuğuma çekildim..
Kapı çalındı bakmadım
Telefona Hiç dokunmadım
Lâl
Bana öyle bir söz söyle ki, tüm sözleri unutayım...
Sesinin sarmalında şiirler büyüteyim.
Bir annenin yavrusuna seslenmesi,
bir babanın duası, yada bir bebeğin ilk sözü gibi...
Kainat Lâl
Sus dedi kadın, adam sustu!
Sus dedi adam, kadın sustu!
Ve sustu Kainatta güzel olan tüm sesler
Lâmekân
Şairler tanrının yeryüzü sözcüleridir diyordu bir şair
Biri gözcüsüdür diye ekliyordu
Bir diğeri diyordu ki, dünyayı şairler yönetseydi, cennet yeşilinden vurulurdu
Kainatın ismi cennet olurdu


-
Kasım Akçay
-
Fulya Aras Koca
Tüm YorumlarDünyada bir tane Hayat Hanım olsaydı kahrı çekilirdi Nimet Hanım ,o kadar çekilmez hayat hanımlar var ki!
"Nedir şu hayattaki en büyük kazanım?" sorusunun benim için cevabı hep aynı olmuştur. Dost. Evet hayata olabilecek en büyük kazanım dosttur efendim. Canının yanına candaş olacak bir dost, ki böylesinin değeri bin ömre bedeldir. O dost ki haldaşındır, sırdaşındır, ruhunun ve dimağının doygunluğudur, ...