Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Bir sonbahar akşam üstü;
Bir anne üç çocuğu ile birlikte Mardin sokaklarında yürürken, hedefi olan manastıra yaklaşır.
Oğlu İbrahim'i manastır avlusuna bırakır, en kısa zamanda gelip seni alacağım
Kırmızı çoraplarindan tanırım seni, söyler ve oğlunu bırakıp, iki kızının ellerini tutar, gözyaşı içinde hızla uzaklaşır oradan.
İbrahim küçük, sahipsiz, çelimsiz, 6 yaşında bir çocuk. Annesi "Bekle!" demişti bekleyecekti!
Belki de beklemek hiç bu kadar acı, bu kadar sonsuz olmamıştı.

Kırmızı Çoraplı Melek
‎
‎O gün,
‎sokak sessizdi,
‎ve senin adımların çıplaktı hayatın taşlarında.
‎Bir yerlerde annen vardı,

Kâr bulutları

Soğuk iklim insanıyım ben; üşümelerimde, yalnıznlıklarımda sığınırım yüreğime.
Ondandır hep sıcak tutşum sol yanımı.
Ondandır ayaz değdirmemem gülleri eksik olmayan bahçeme.
Bakmayın siz ağlayacakmış gibi duran çehreme, hüzün besleyen gözlerime.

Bir adam ve bir kadın,

en safi dönemlerinde,

yüreklerine sevda düşmüşken

Kavuşmanın Baharı

Bir gün gelecek
şehirlere çiçekler yağacak
yollar güllerle açılacak sana
Ben, tüm yaralarımla

Kayıp Bahçe

Bir vadiden geçtim adı hiç söylenmemiş
rüzgârı bile gizlerin dilinde esiyordu
Zaman orada uykuya dalmış bir çocuktu
akrep ile yelkovan birbirine kavuşamıyordu

Kendi Kendime

Seviyorum dedi
Ben inandım
Bir çocuğun masala inanışı gibi saf
Bir kuşun göğe kanatlanışı gibi özgür

Kendimle Yüzleşme

Bir ayna koydum kalbimin ortasına,
Camı kırık, çerçevesi yorgun,
Hâlâ bana beni gösteriyor.

Kendimle Yüzleşme

Bir ayna koydum kalbimin ortasına,
Camı kırık, çerçevesi yorgun,
Hâlâ bana beni gösteriyor.

KENDİNİ ARAYAN RUH

Bir gün,
Durdu zaman.
Sessizlik indi gözlerimin içine.
Kalabalık ortasında yalnızlığı,