Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Sonra ne oluyor biliyor musun ?

Geciyor .
Bir zamanlar ugruna dunyayi karsina alabilecegin insan , yabancilasiyor sana ..
Adim adim uzaklasiyorsun ..
Kor kalsa , yatalak olsa , bacaklarini kaybetse ,vazgecmeyecegin insanin buna hicc degmedigini farkediyorsun ..
Bir seyler kirilip dokuluyor ..
Olmeye gidiyoruz diye ellerini tuttugunda ,hic tereddutsuz gidecegin bu insani hayretle izliyorsun ..!
Agliyorsun kimse duymadan gizlice bir yerlerde , gidisine degil haketmeyisine ..!
Sonra ne oluyor biliyormusun ?

Ip kopuyor en saglam yerinden .
En guvendigin kisinin bicak izi kaliyor sirtinda ..
Grilesiyorsun ..!
Bu kadar dusmus olmasaydin , daha guclu kalkabilirdin ayaga ..
Caresi yok , en cok buna yaniyorsun ..
Sonra ne oluyor biliyormusun ?

Anliyorsun .
Korkuyorsun .
oyle cok yorgun oyle cok eksilmissin ki
ve en cok eksiltilmis ,
Masumiyetine ates edilmis gibi hissediyorsun ..
Kime onu senin kadar sevemezken .
Vazgecerken .
En cok buna uzuluyorsun ...!

Ben yalniz kalmistim onun icinde, oysa kac kisinin yerine sevmistim onu...

Bir yerde okumustum ;
"Ben sana konusmadiklarimi hep agladim" diyordu...

Aralik ta olursem mesele yok. Hic yok...
Ama bahar da olursem haber salin kuslara.
Acilsin iste o vakit ceyiz sandigim. Uluorta...
Adim misralara kalsin.
Masalim kuslara...
Askim Askim daa.....

Aslinda hissettiklerim onun tahmin ettiklerinden cok daha fazlaydi.
Ben hic anlatmadim, oda hic bilmedi.
Bazi hikayeler boyle biterdi...

Ne degistirmeye calistiginiz insan,
Ne benim icin yanmayan birisi ugruna duman ;
Evet biraz asiyim,
Biraz basima buyruk, biraz inat.
Ama ne uzerimde hakki olanin nankoru olurum ;
Ne sevildigimi hissettigim yere dusman...

Dogustan sahip oldugumuz renkleri tek tek kaybetmenin adiydi buyumek ;
Geriye kalan sirf zifiri karanlik Baba...

"Her dugum cozulmez ; yuregimden biliyorum..."

Kimseyi yureginde buyutme demistin ya,
Simdi anlıyorum ;
Yurekte buyuyenler erken ogreniyormus gitmeyi Baba...

Omrunden hicc eksilmesin eksikliğim...