Düşer yapraklar,
Kurur, çürür...
Solar çiçekler,
Kaybolur canlılığı...
Ortalığı hayal bürür.
Soğur bir gün,
Ömür dediğin
Boş bir kap
Doğarsın, bir boş kap olarak
Ömür içinde
Kabın dolar, boşalır
Ölürsün, yine bir boş kap
Ayrılık acısının,
Ağzımda bıraktığı o acımsı tat…
Pencere camlarına vuran,
Yağmur damlalarının,
Terkedilmişliğimi haykıran,
Sert sesleri….
Beni bu hale getiren, bir kadın idi
O kadın her şeylere dirençli idi
O benim canımdı, canımın içiydi
Bana kan veren, can veren idi
O kadın benim annem idi
Ne öğrendim ise ondan öğrendim
Taşıdığı,
Sakin bir güzellikti,onunkisi,
Güzeldi,
Açık renk teniyle,
Bembeyaz pamuk gibi
Küçük,
Aşkla, sevgiyle yürüdüğün,
Her yolda
Sana görünmez çiçekler açar.
Sevdiğim!!!!
İnsan istedi mi,
Sevecek çok şey buluyor.
Düşler kurdu,
Gecesi mavi, gündüzü mavi.
Neresi mavi ki bu kentin?
Sen mavi misin ki?
Yer yer insana göz kırpan,
Islak mavi ışıklarıyla,
Hadi gel!
Seninle özlemeç oynayalım
Hasretliğin sokaklarında
Baharı beklemeyelim
Havaya düştü dün
İlk cemre
Özlemek seni...
gün içinde gülüşünü.
Baharda,
tomurcuk açan gelincik.
Kuğu boynuna dokunmak,
ıslak dudaklarımla öpmek,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!