MUTSUZLUK ÜLKESİ
Mutsuzluk ülkesi olduk,
öyle bir ülke ki
insanlar gülmeyi unutmuş,
umutlar yorgun,
ekmek küçülmüş sofralarda,
dertler büyümüş
insanların omuzlarında.
Bir işçi akşam dönüyor evine,
avuçlarında nasır,
cebinde eksilmiş bir maaş,
gözlerinde yarına dair
yarım kalmış bir hesap…
Bir anne bölüyor ekmeği
çocuklarının arasında,
kendine düşen lokmayı
sessizce bırakıyor tabağa.
Bir çocuk soruyor babasına:
“Baba,
neden artık gülmüyorsun?”
Baba susuyor…
Çünkü bazı cevaplar
insanın yüreğine sığmıyor,
boğazında düğümleniyor
ekmek kadar acı.
Kimi adalet arıyor,
kimi bir parça ekmek,
kimi de sabaha çıkacak
küçücük bir umut.
Yüzler gülmüyor artık,
çocuklar çocukluğunu yaşamadan büyüyor,
oyuncaklarından önce
hayatın yükünü tanıyorlar.
Oysa bir ülkenin zenginliği
sarayların gölgesi değildir,
makamların yüksekliği,
kasaların doluluğu değildir.
Bir ülke,
başını yastığa koyduğunda
yarınından korkmayan insanlarıyla zengindir.
Biz artık mutluluğu konuşmuyoruz,
yaşamayı konuşuyoruz.
Bir lokma ekmeği,
bir parça adaleti,
çocuğumuzun geleceğini,
yarın sabah iş bulup bulamayacağımızı…
Ekmek küçüldü sofralarda,
dert büyüdü dağlar kadar.
Analar geceyi gözyaşıyla böler,
babalar cebinde umut arar.
Ve insan,
insan olmaktan başka
bir şey istemezken
bu kadar yoruluyorsa…
Söyleyin,
hangi zenginlik avutabilir onu?
Hangi saray aydınlatabilir
karanlıkta kalan bir çocuğun gözlerini?
Çünkü ekmeği eksikse insanın
sofrası yarımdır,
adaleti eksikse
ömrü yaralıdır.
Bir ülkede insanlar
yaşamaktan çok
hayatta kalmaya çalışıyorsa,
orada yoksulluk
yalnızca ceplerde değildir.
Orada yoksulluk
sokaklarda,
evlerde,
çocukların suskunluğunda,
annelerin duasında,
babaların çaresizliğinde…
Ve en çok da
bir memleketin
yüreğindedir.
Muhsin Yener
Muhsin YenerKayıt Tarihi : 22.11.2026 22:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!