Münker Ve Nekir Şiiri - Muhsin Yener

Münker ve Nekir

Değişen bir şey yok...

Zaman,
aynı sessiz adımlarla geçiyor.
Dünya,
aynı aldanışın perdesini yüzüme çekiyor.

Ben, aynı ben...
Ve iki omzumda,
gözle görünmeyen iki emanet...

Münker ve Nekir.

Biri karanlığıma düşen gölgeleri,
biri aydınlığa uzanan kırık duaları yazıyor.

Ne susturabiliyorum vicdanımı,
ne de kaçabiliyorum kendimden.

Çünkü insan,
en uzun yolculuğunu
kendi içine yapıyor.

Her sözüm bir mühür,
her bakışım bir iz,
her niyetim,
görünmeyen bir deftere düşen ince bir çizgi.

Değişen bir şey yok...

Ömür,
avuçlardan kayan su gibi eksiliyor.

Takvimler değil,
nefesler tükeniyor.

Ben yaşadığımı sanırken,
ebediyet beni satır satır kaydediyor.

İki omuz...

Biri rahmetin umudunu,
biri hesabın ağırlığını taşıyor.

Ve anlıyorum ki;

İnsan,
gölgesinden kaçamaz.
Vicdanından saklanamaz.
Yazılmış hiçbir harfi silemez.

Değişen bir şey yok...

Sadece vakit daralıyor.
Sessizlik büyüyor.

Ve her nefes,
sonsuzluğun kapısına
atılmış bir imza oluyor.

Muhsin Yener