hüzün şartlanmış bir yaşam yurdu oluyordu bize,
mutluluğu zor toplardık ağaçtan, hüzünlüydük.
mutluluğun var olabildiği yerlerde insan anlamsız,
hüznün var olduğu yerlerdeyse insan, anlamlı.
hüznün anlamını yitirmesi ne demekti, anlamazdık.
mutluluk, kazanılması gereken hedef gibiydi bize.
anlamımızı sonradan anladık, yaşama gecikmiştik.
yaşamın gecikmişi katlanılır olabilir miydi;
olabilse de neden, olamazsa da niçin olmaz?
mutluluk bir hüzün içerir mutlaka, tartışılmaz;
hüzün bir mutluluk içermez asla, tartışılmaz.
gittikçe özlüyorum mutlu kelimelerin neşesini.
hüzün her yanı kaplarken yabancıydık biz, bize.
Kayıt Tarihi : 2.11.2026 00:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!